Frank Sinatra, ikona kultury XX wieku, znany jako „Chairman of the Board” i „Ol’ Blue Eyes”, był wszechstronnym artystą, który odcisnął niezatarte piętno na świecie muzyki i filmu. Urodzony 12 grudnia 1915 roku, na dzień dzisiejszy (czerwiec 2024 roku) miałby 108 lat. W wieku 82 lat zmarł, pozostawiając po sobie dziedzictwo obejmujące ponad 150 milionów sprzedanych płyt i liczne nagrody, w tym Oscara. Jego burzliwe życie prywatne, naznaczone czterema małżeństwami i trójką dzieci, stanowiło tło dla jego spektakularnej kariery.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: Na czerwiec 2024 roku miałby 108 lat.
- Żona/Mąż: Był żonaty czterokrotnie, ostatnią żoną była Barbara Marx.
- Dzieci: Miał troje dzieci: Nancy, Franka Jr. i Tinę.
- Zawód: Piosenkarz, aktor.
- Główne osiągnięcie: Zdobył Oscara za rolę w filmie „Stąd do wieczności” i sprzedał ponad 150 milionów płyt na całym świecie.
Podstawowe informacje o Francis Albert Sinatra
Francis Albert Sinatra, znany światu jako Frank Sinatra, przyszedł na świat 12 grudnia 1915 roku w Hoboken, w stanie New Jersey, w skromnej kamienicy przy 415 Monroe Street. Był jedynym dzieckiem imigrantów z Włoch: jego matka, Natalina, pochodziła z Genui, a ojciec, Antonino Martino, z Sycylii. Te głębokie korzenie kulturowe kształtowały jego tożsamość przez całe życie. Narodziny Sinatry były naznaczone trudnościami – ważył imponujące 6,1 kg i wymagał użycia kleszczy medycznych. Traumatyczny poród skutkował trwałymi bliznami na lewym policzku, szyi i uchu, a także trwałym uszkodzeniem bębenka słuchowego. Życie uratowała mu babcia, która zanurzyła go w zimnej wodzie, dopóki nie zaczął oddychać. Frank Sinatra zmarł 14 maja 1998 roku w Los Angeles w Kalifornii, w wieku 82 lat, a jego spoczynek znalazł na cmentarzu Desert Memorial Park. Jego niezwykle długa i owocna kariera zawodowa, trwająca nieprzerwanie od 1935 do 1995 roku, świadczy o jego wyjątkowej wytrwałości i długowieczności na scenie i ekranie. W trakcie swojej kariery zyskał dwa kultowe przydomki: „Chairman of the Board” (Przewodniczący Zarządu) i „Ol’ Blue Eyes” (Staruszek o błękitnych oczach), stając się jedną z najważniejszych ikon kultury popularnej XX wieku.
Rodzina i życie prywatne Franka Sinatry
Matka Franka, Natalina „Dolly” Garaventa, była niezwykle wpływową postacią w jego życiu. Jej energia i zaangażowanie w lokalne kręgi Partii Demokratycznej w Hoboken miały znaczący wpływ na kształtowanie ambicji młodego artysty. Ojciec Franka, Marty Sinatra, był bokserem, a później strażakiem. Kładł nacisk na edukację syna, pragnąc dla niego lepszej przyszłości. Życie prywatne Franka Sinatry było równie barwne jak jego kariera, o czym świadczyły cztery małżeństwa. Jego pierwszą żoną była Nancy Barbato (1939–1951), z którą doczekał się trójki dzieci: Nancy, Franka Jr. i Tiny. Następnie poślubił słynną aktorkę Avę Gardner (1951–1957), a później aktorkę Mię Farrow (1966–1968). Ostatnią żoną artysty była Barbara Marx, z którą pozostał aż do swojej śmierci. W okresie dojrzewania Sinatra zmagał się z ciężkim trądzikiem cystowym, który pozostawił blizny na jego twarzy. Jako młody człowiek był bardzo szczupły, co stało się później obiektem żartów i elementem jego charakterystycznego wizerunku scenicznego.
Małżeństwa Franka Sinatry
- Nancy Barbato (1939–1951)
- Ava Gardner (1951–1957)
- Mia Farrow (1966–1968)
- Barbara Marx (od 1976 roku)
Dzieci Franka Sinatry
- Nancy Sinatra
- Frank Sinatra Jr.
- Tina Sinatra
Kariera aktorska Franka Sinatry
Po okresie spadku popularności w początkach kariery, Frank Sinatra zaliczył spektakularny powrót do łask dzięki swojej roli w filmie **„Stąd do wieczności”** (From Here to Eternity) z 1953 roku. Za tę kreację zdobył Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego, co otworzyło mu drzwi do najważniejszych produkcji Hollywood. Sinatra udowodnił swój kunszt aktorski w wielu innych produkcjach. Wystąpił w takich filmach jak „Złotoręki” (The Man with the Golden Arm) z 1955 roku, gdzie wcielił się w rolę uzależnionego od narkotyków muzyka, oraz w kultowym thrillerze politycznym „Przeżyliśmy wojnę” (The Manchurian Candidate) z 1962 roku, grając rolę weterana wojennego zmagającego się z traumą i manipulacją. Był również czołową postacią złotych lat musicalu. Pojawił się w hitach takich jak „Na przepustce” (On the Town, 1949), gdzie wcielił się w marynarza poszukującego przygód w Nowym Jorku, „Faceci i laleczki” (Guys and Dolls, 1955) u boku Marlona Brando, oraz „Wyższe sfery” (High Society, 1956). W 1957 roku otrzymał nagrodę Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu za rolę w produkcji „Pal Joey”, co ugruntowało jego pozycję jako wszechstronnego artysty estradowego. Sinatra próbował również swoich sił jako reżyser. W 1965 roku wyreżyserował antywojenny dramat „None but the Brave”, w którym również wystąpił. W późniejszych latach często wcielał się w role twardych detektywów, m.in. w filmach „Tony Rome” (1967) oraz „Detektyw” (1968), pokazując swoje wszechstronne zdolności aktorskie.
Wybrane filmy w karierze aktorskiej Franka Sinatry
- „Na przepustce” (On the Town, 1949)
- „Stąd do wieczności” (From Here to Eternity, 1953)
- „Złotoręki” (The Man with the Golden Arm, 1955)
- „Faceci i laleczki” (Guys and Dolls, 1955)
- „Wyższe sfery” (High Society, 1956)
- „Pal Joey” (1957)
- „Przeżyliśmy wojnę” (The Manchurian Candidate, 1962)
- „Tony Rome” (1967)
- „Detektyw” (1968)
Kariera muzyczna Franka Sinatry
Kariera muzyczna Franka Sinatry nabrała tempa w 1935 roku, kiedy dołączył do grupy 3 Flashes, znanej później jako Hoboken Four. Członkowie zespołu przyjęli go głównie dlatego, że posiadał własny samochód i mógł pełnić rolę szofera dla grupy. W 1939 roku Sinatra podpisał dwuletni kontrakt z Harrym Jamesem za 75 dolarów tygodniowo, co było znaczącym kontraktem dla początkującego artysty. Następnie przeszedł do orkiestry Tommy’ego Dorseya, gdzie zastąpił Jacka Leonarda i szybko zdobył ogólnokrajową sławę. Po podpisaniu kontraktu z Columbia Records w 1943 roku, Sinatra stał się idolem nastolatek, które zaczęto nazywać „bobby soxers”. Był to pierwszy przypadek masowej histerii fanek w historii nowoczesnej muzyki pop, co podkreślało jego ogromny wpływ na młodą publiczność. Lata 50. stanowiły „złotą erę” w Capitol Records dla Sinatry. Nawiązał on wówczas współpracę z utalentowanym aranżerem Nelsonem Riddle’em, co zaowocowało wydaniem albumów uznawanych za arcydzieła gatunku, takich jak „In the Wee Small Hours” (1955) oraz „Songs for Swingin’ Lovers!” (1956). W 1960 roku, pragnąc niezależności artystycznej, założył własną wytwórnię płytową Reprise Records. Tam nagrywał z takimi legendami jak Count Basie (1962), Duke Ellington (1968) oraz brazylijski muzyk Tom Jobim, poszerzając swoje muzyczne horyzonty. Choć w 1971 roku ogłosił przejście na emeryturę po wydaniu swojego charakterystycznego utworu „My Way”, powrócił na scenę już dwa lata później, udowadniając, że muzyka jest jego prawdziwym powołaniem. W 1980 roku wydał jeden ze swoich najbardziej rozpoznawalnych utworów – „New York, New York”, który stał się jego kolejnym muzycznym hymnem. Szacuje się, że Frank Sinatra sprzedał łącznie ponad 150 milionów płyt na całym świecie, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się artystów w historii. Piosenki takie jak „My Way” czy „New York, New York” przeszły do historii muzyki.
Ważniejsze albumy muzyczne Franka Sinatry
- „In the Wee Small Hours” (1955)
- „Songs for Swingin’ Lovers!” (1956)
Nagrody i osiągnięcia Franka Sinatry
Frank Sinatra zdobył łącznie 11 nagród Grammy, co jest dowodem jego niezwykłego talentu i wpływu na przemysł muzyczny. Wśród tych prestiżowych wyróżnień znalazły się m.in. Grammy Trustees Award, Grammy Legend Award oraz nagroda za całokształt twórczości (Grammy Lifetime Achievement Award). Za swoje zasługi dla kultury amerykańskiej został uhonorowany najwyższymi odznaczeniami państwowymi. W 1985 roku otrzymał Presidential Medal of Freedom (Medal Wolności) od prezydenta Stanów Zjednoczonych, a w 1997 roku Congressional Gold Medal (Złoty Medal Kongresu). Jego talent i wkład w sztukę zostały również docenione przez krytyków i branżę. W 1983 roku otrzymał wyróżnienie Kennedy Center Honors. Krytyk muzyczny Robert Christgau określił go mianem „największego śpiewaka XX wieku”, co jest niezwykle wysokim uznaniem. W 1971 roku przyznano mu nagrodę Cecila B. DeMille’a za całokształt pracy w kinie, podkreślając jego znaczący wkład w rozwój przemysłu filmowego.
| Nagroda/Wyróżnienie | Rok | Kategoria |
|---|---|---|
| Oscar | 1953 | Najlepszy aktor drugoplanowy (za „Stąd do wieczności”) |
| Złoty Glob | 1957 | Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu (za „Pal Joey”) |
| Nagroda Cecila B. DeMille’a | 1971 | Za całokształt pracy w kinie |
| Presidential Medal of Freedom | 1985 | Za zasługi dla kultury amerykańskiej |
| Congressional Gold Medal | 1997 | Za zasługi dla kultury amerykańskiej |
| Grammy (łącznie 11) | Różne | W tym: Trustees Award, Legend Award, Lifetime Achievement Award |
Kontrowersje i ciekawostki z życia Franka Sinatry
Życie Franka Sinatry nie było pozbawione kontrowersji. W artykule wspomniano o domniemanych związkach artysty ze światem przestępczości zorganizowanej oraz o jego zaangażowaniu w Cal Neva Lodge, co przez lata było przedmiotem zainteresowania mediów i służb. Sinatra nie był również wzorowym uczniem w szkole. Został wydalony z A. J. Demarest High School za „ogólną niesubordynację” (rowdiness) po zaledwie 47 dniach nauki, co zakończyło jego formalną edukację średnią. Mimo statusu muzycznego geniusza, Frank Sinatra nigdy nie nauczył się czytać nut. Całą muzykę uczył się wyłącznie ze słuchu, co czyni jego precyzję wokalną i zmysł muzyczny jeszcze bardziej imponującymi. Aby poprawić swoją dykcję i technikę wokalną, brał lekcje elocucji u trenera Johna Quinlana, płacąc dolara za każdą lekcję. Quinlan był jednym z pierwszych, którzy dostrzegli jego niezwykłą skalę głosu. Zanim stał się bogaty i sławny, Frank Sinatra pracował jako goniec w gazecie „Jersey Observer” oraz jako nitownik w stoczni Tietjen and Lang. W początkach kariery w Nowym Jorku zdarzało mu się śpiewać jedynie za posiłek lub paczkę papierosów, co pokazuje jego drogę od zera do światowej sławy. Został wychowany w wierze katolickiej, choć jego chrzest w kościele św. Franciszka w Hoboken musiał zostać opóźniony o kilka miesięcy ze względu na komplikacje zdrowotne po trudnym porodzie, co podkreślało trudne początki jego życia.
Warto wiedzieć: Frank Sinatra nigdy nie nauczył się czytać nut, co czyni jego wirtuozerię wokalną jeszcze bardziej niezwykłą.
Ciekawostki dotyczące Franka Sinatry
- Nigdy nie nauczył się czytać nut.
- Brał lekcje elocucji u Johna Quinlana.
- Pracował jako goniec w gazecie i nitownik w stoczni przed sławą.
- W początkach kariery śpiewał za posiłek lub paczkę papierosów.
- Został wychowany w wierze katolickiej.
Frank Sinatra, postać o niezwykłym talencie i złożonym życiorysie, zapisał się w historii jako jeden z najważniejszych artystów XX wieku. Jego wszechstronność jako piosenkarza i aktora, połączona z charyzmą i niezapomnianymi utworami, zapewniła mu status legendy. Mimo trudnych początków i licznych wyzwań, jego determinacja i pasja doprowadziły go na szczyty światowej sławy, pozostawiając trwałe dziedzictwo w kulturze. Jego życie, pełne sukcesów, ale i kontrowersji, wciąż fascynuje i inspiruje kolejne pokolenia.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Ile żon miał Frank Sinatra?
Frank Sinatra miał trzy żony. Były to Nancy Barbato, Ava Gardner i Mia Farrow. Z każdą z nich rozwiódł się.
Czy Frank Sinatra miał powiązania z mafią?
Istnieją liczne doniesienia i spekulacje dotyczące powiązań Franka Sinatry z mafią. Choć nigdy nie postawiono mu zarzutów, jego bliskie relacje z niektórymi wpływowymi postaciami ze świata przestępczego budziły kontrowersje przez całe jego życie.
Jaki jest przebój Franka Sinatry?
Trudno wskazać jeden, jedyny przebój Franka Sinatry, ponieważ jego kariera obfitowała w wiele hitów. Dwie z jego najbardziej rozpoznawalnych i uwielbianych piosenek to „My Way” oraz „New York, New York”.
Ile żył Frank Sinatra?
Frank Sinatra żył 82 lata. Zmarł 14 maja 1998 roku w Los Angeles.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Sinatra
Nazywam się Elżbieta Cieślak i jestem autorką lokalnego bloga bydgoszczblog.pl. Od zawsze pasjonowałam się historią i kulturą mojego rodzinnego miasta, co zainspirowało mnie do tworzenia treści, które łączą mieszkańców i promują lokalne inicjatywy. Na blogu dzielę się nie tylko aktualnościami, ale również ciekawostkami oraz wywiadami z lokalnymi twórcami i liderami społecznymi. Moim celem jest budowanie silnej społeczności oraz inspirowanie innych do odkrywania tego, co najlepsze w naszym mieście.
